فصل اول: آزادی معنوی و اجتماعی همة ما در صندوق شهوات تن زندانی هستیم، ولی خودمان نمی دانیم، احتیاج به آزادکنندهای داریم که ما را از این صندوق شهوات نفس و بدن نجات بخشد؛ انبیاء و مرسلین آزادکننده و نجات بخش هستند. هر پیغمبرِ برحقی برای آزادکردن مردم آمده است و خاصیت هر امامِ بر حقی همین بوده است. موجودات زنده برای رشد و تکامل به سه چیز احتیاج دارند: 1. تربیت 2. امنیت 3. آزادی _ تربیت عبارت است از یک سلسله عوامل که موجودات زنده برای رشدشان به آنها احتیاج دارند. مثل آب و خاک برای گیاه و تعلیم و تربیت برای انسان. _ امنیت یعنی آنچه انسان دارد از جمله جان و مال و سلامت، از او گرفته و سلب نشود.

آزادی معنوی، آزادی انسان از خودش است. انسان شخصیتی مرکب دارد. یعنی علاوه بر این وجود خاکی بعد دیگری هم دارد که غیرخاکی است و روح نامیده می شود. روح انسان در عین آزادی جسم، می تواند اسیر و برده باشد. نیازمند کردن خود به دیگران از این نوع بندگی است که در عین آزادی تن، فرد دچار بردگی روح است؛ و این همان بردگی معنوی است. یک نوع دیگز از بردگی مربوط به مال و ثروت است. حال این سوال پیش می آید که مگر مال دنیا قدرت دارد که انسان را بندة خودش کند؟ حقیقت آن است که انسان وقتی فکر می کند بنده و بردة دنیاست، در واقع بندة خصایص روحی خودش است؛ یعنی خودش خودش را برده گرفته است. وقتی انسان خوب دقت کند می بیند